Wat de groene kaart in Spanje niet bewijst

Het is een certificaat, geen kaart

Het document heet certificado de registro de ciudadano de la Unión, en het woord certificado doet al het werk. Het verklaart dat er een inschrijving over jou bestaat in het Registro Central de Extranjeros. Het geeft geen toestemming, het identificeert je niet, en het is geen verblijfsvergunning zoals een niet EU burger die zou herkennen.

De Raad van de Europese Unie beheert PRADO, het openbare register van echte identiteits en reisdocumenten, en Spanje heeft dit certificaat daar ingediend als ESP-HP-01001 en ESP-HP-01002. In die vermelding staat onomwonden dat het document niet geldig is om de identiteit of nationaliteit van de houder te bevestigen. Dat is niet onze interpretatie. Dat is de uitgevende staat die zijn eigen document aan de rest van Europa beschrijft.

Wat er echt op staat

RD 240/2007 artikel 7.5 somt de inhoud uitputtend op: je naam, je nationaliteit, je adres, je Número de Identidad de Extranjero en de datum van inschrijving. Meer is het niet. Geen foto, geen handtekeningvak, geen vervaldatum en geen biometrisch element.

PRADO legt ook het fysieke formaat vast, en dat is de moeite waard omdat mensen er vaak van opkijken. Het is een vel papier van 210 bij 295 millimeter, één pagina, met een microgeperforeerd deel van 53 millimeter hoog bij 83 millimeter breed met plastic aan de achterkant. Dat deel laat los van het vel en wordt een klein, draagbaar document ongeveer ter grootte van een pasje. Het plastic zit er voor de slijtvastheid, niet voor de beveiliging, en er zit geen laminaat aan de voorkant en geen optisch variabel kenmerk op.

Nog een eerlijke opmerking over de kleur. Iedereen noemt het de groene kaart, wij ook, want zo ziet het eruit. PRADO legt geen kleur vast als kenmerk van het document, dus die naam is algemeen spraakgebruik en geen term die je in een wettekst terugvindt.

Je recht om hier te zijn komt er niet uit voort

Dit is het inzicht dat de rest op zijn plek zet. Je verblijfsrecht komt uit artikel 7 van RD 240/2007 en, daarachter, uit richtlijn 2004/38 over vrij verkeer. Je hebt dat recht omdat je aan de voorwaarden voldoet, niet omdat een certificaat dat zegt. Het certificaat is declaratoir, het legt een recht vast dat al bestaat. Het is niet constitutief, want dan zou het recht pas ontstaan bij afgifte van het document.

De Spaanse wet is duidelijk over het gevolg. Artikel 14.4 zegt dat je, onverminderd de plicht om het certificaat te halen, met elk in rechte toegelaten bewijsmiddel mag aantonen dat je begunstigde bent van het régimen comunitario. Ligt je certificaat in een la in een ander land, dan ben je daarmee niet opgehouden EU resident van Spanje te zijn, en mag je je positie op een andere manier aantonen.

Artikel 15.7 voegt een geruststellend punt toe: het verlopen van het identiteitsbewijs of paspoort waarmee je Spanje binnenkwam, of van een verblijfskaart, kan op zichzelf geen grond voor uitzetting zijn.

Dus je draagt nog steeds je paspoort bij je

Omdat het certificaat je identiteit niet bewijst, vervangt het je nationale identiteitskaart of paspoort niet. Waar een Spanjaard zijn DNI laat zien, laat jij het document zien dat je eigen land je gaf. Het certificaat is wat je daarnaast overlegt wanneer het om je status in Spanje gaat en niet om wie je bent.

In de praktijk loopt dit mis bij banken, bij notarissen, bij autoverhuurbalies en soms bij een routinecontrole. Het losgemaakte deel samen met je paspoort of identiteitskaart bij je dragen is de werkbare oplossing, en daarom lamineren zoveel mensen dat geperforeerde stukje, ook al zit er al plastic aan.

De geldigheid is voorwaardelijk, niet gedateerd

Er staat geen vervaldatum op, en mensen leiden daaruit af dat het eeuwig meegaat. Wat artikel 14.2 werkelijk zegt, is dat de geldigheid afhangt van de vraag of de houder nog steeds in een van de situaties verkeert die het recht erop gaven. Voldoe je niet meer, dan houdt het papier niet op te bestaan, maar de status erachter kan wel veranderen.

Datzelfde artikel legt een plicht op waar de meeste houders nog nooit van hebben gehoord: je moet wijzigingen van nationaliteit, burgerlijke staat en adres melden bij de Oficina de Extranjería van je provincie, of bij de bijbehorende Comisaría. Daarover schreven we apart, want verhuizen is waar dit het hardst aankomt.

Wat het wel doet

Het wordt onmiddellijk afgegeven, tijdens de afspraak zelf, op grond van RD 240/2007 artikel 7.5 en artikel 2.4 van Orden PRE/1490/2012, en dat is echt handig vergeleken met wachten op een pasje. Het draagt je NIE, en dat is wat de meeste balies eigenlijk willen zien. Het legt de datum vast waarop je geregistreerde verblijf begon, en vanaf die datum tel je als je na vijf jaar permanent verblijf aanvraagt.

Vergelijk je het met het document dat niet EU burgers krijgen, dan zet onze pagina over de TIE uiteen hoe verschillend die twee zijn, en ons eerdere stuk over wat er echt verandert met de groene kaart behandelt de praktische kant. Voor de eisen zelf begin je bij wonen in Spanje als EU burger, en onze gids over inschrijven in Spanje loopt de afspraak zelf door.

De handige manier om dit te onthouden

Het certificaat is een bewijs van ontvangst, geen vergunning. Het bewijst dat de staat iets over jou heeft vastgelegd. Het bewijst niet wie je bent, het geeft je niets wat je nog niet had, en het verloopt niet op een datum. Zie je het zo, dan zijn de ongemakkelijke momenten opeens niet verwarrend meer: vraagt een bank om identificatie, dan wil hij je paspoort, en vraagt hij naar je verblijfsstatus, dan wil hij dit. Twee vragen, twee documenten, en weten welke welke is scheelt je een tweede rit.